Deze auteur wordt voornamelijk herinnerd vanwege zijn bijdragen als vertaler, met name voor de voltooiing van een monumentaal satirisch werk dat een ander was begonnen. Hoewel zijn vertalingen van betekenis waren, werden ze niet altijd met universele bijval ontvangen, en sommige van zijn inspanningen trokken aanzienlijke kritiek op hun uitvoering. Desalniettemin creëerde hij een literaire niche door ernaar te streven klassieke teksten toegankelijk te maken voor een breder publiek. Zijn benadering van vertaling weerspiegelt de ambitie om de essentie van originele werken te vangen, ook al leidde dit soms tot controverse bij tijdgenoot recensenten.
Primera parte
Don Quixote, errant knight and sane madman, with the company of his faithful squire and wise fool, Sancho Panza, together roam the world and haunt readers' imaginations as they have for nearly four hundred years.
Gargantua en Pantagruel is een serie van vijf romans geschreven in de zestiende eeuw door François Rabelais, die handelen over de avonturen van twee reuzen, vader Gargantua en zijn zoon Pantagruel, extravagant en satirisch beschreven. Gargantua en Pantagruel behoort tot de belangrijkste werken van de wereldliteratuur. De tekst is rauw en gewelddadig, en vol pikante en scatologische grappen. Pantagruel was de eerst gepubliceerde roman van de serie. Het boek verscheen in 1532, en de schrijver gebruikte het pseudoniem Alcofrybas Nasier, een anagram van zijn echte naam. De Sorbonne verafschuwde het werk, maar omdat de Franse koning zich ermee vermaakte, ging Rabelais de latere delen onder zijn eigen naam uitgeven. De beide figuren komen uit verschillende Franse sprookjes, waarin allerlei gebeurtenissen worden verklaard, hoe plaatsen aan hun naam komen, enzovoort. Rabelais heeft deze verhalen samengebracht en aangevuld met kritiek op de Kerk en de samenleving. Zeer bekend werden de negentiende-eeuwse Franse uitgaven met illustraties van Gustave Doré, die ook in deze uitgave te vinden zijn.