An alternate cover for this isbn can be found here. De donkere kamer van Damokles vertelt het verhaal van Henri Osewoudt, sigarenhandelaar te Voorschoten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontmoet hij de verzetsman Dorbeck, die sprekend op hem lijkt op één ding na, dat hij zwart haar heeft terwijl Osewoudt blond is, en die hem opdrachten geeft die hij gewillig uitvoert. Na de bezetting lijkt alles zich tegen hem te keren en wordt hij gekwalificeerd als fantast en landverrader. Hij tracht wanhopig het tegendeel te bewijzen.
Ons eerste echte gesprek voeren we in de werkkamer van haar moeder. Zij op de donkerblauwe bank, ik in een dito fauteuil, onhandig krabbelend in het opschrijfboekje op mijn schoot. 0Het is een nieuwe Leuchtturm, zo?n chique met lijntjes en paginanummering, door deze schrijfwarenfetisjist speciaal voor dit doel aangeschaft. 0De bladzijden leeg, het omslag geel. "Waarom niet oranje?" vraagt Amalia. Pas als ik haar aankijk, zie ik haar spottende blik.0Met 'Amalia' zet Claudia de Breij de traditie voort die begon met Hella Haasse die een portret van Beatrix schreef (1955) en Renate Rubinstein die Willem-Alexander portretteerde in 1985 ter gelegenheid van hun achttiende verjaardag. 0De prinses heeft Claudia de Breij meegenomen naar plekken die voor haar belangrijk zijn, waaronder de Koninklijke Stallen, het strand en haar school. Ze hebben gesprekken gevoerd over haar motivatie om af te zien van haar toelage, over zingen voor jezelf, cocktails maken, over hoe paardrijden helpt je hoofd leeg te maken en over de voor- en nadelen van sociale media. Ook kwam aan de orde wat het koningschap en haar toekomstige rol momenteel voor haar betekenen. Het boek laat zien wie Amalia nu is door de ogen van Claudia de Breij.0Het boek bevat foto?s uit het privéarchief van de prinses.
Niemand vertelt je hoe te leven. Als je kinderen krijgt staan er boekhandels vol opvoedboeken tot je beschikking, maar welke levenslessen krijg je mee als volwassene? Wie vertelt je hoe om te gaan met liefde, dood, vriendschap, ambitie en kinderen? Claudia de Breij (net 40) worstelt met deze vragen en gaat te rade bij een groep wijze mannen en vrouwen. Zij vertellen hoe zíj de dingen hebben aangepakt. Claudia de Breij trekt daar honderd levenslessen uit, en stopt daar ook een paar van haarzelf - en haar kapper - bij.
Waarom lezen mensen zo graag de columns van Stevo Akkerman in 'Trouw'? Waarom werd hij in 2017 voor zijn columns bekroond met de Heldringprijs?0In een tijd waarin velen zo ongenuanceerd mogelijk het publieke debat opzoeken en op Twitter en in de media verhitte discussies met elkaar voeren, zoekt Akkerman altijd de nuance. Hij zet zijn lezers aan het denken en confronteert ze met 'het onverbiddelijke enerzijds-anderzijds'.
Summary: Claudia de Breij schrijft. Over dingen die fijn zijn, en over dingen diedat niet zijn, maar waar - door erover te schrijven - toch nog iets van te maken valt. Over vakanties van vroeger, en dat die jaren duurden. Over neven, zwagers en ooms, en hoe vertederend bezweet die zijn als ze op je bruiloft om half twaalf eindelijk de dansvloer op durven. Over vreemd- en over doodgaan. Over waarom ze houdt van het koningshuis, en van Mart Smeets, en waarom Harry Mulisch eigenlijk een lief klein grijs pluizenbolletje is. Over waarom Neil Diamond cool is, en Kerst wél gezellig, en het leven, al met al, sorry voor het woord, toch wel heel fijn. Onder het motto 'We zijn er nu toch, dus laten we er dan ook maar wat van maken', is Dingen die fijn zijn een onweerstaanbaar optimistisch boek voor deze sombere tijden.
Dat ik ooit een boek zou schrijven over zwangerschap leek me een jaar geleden nog even waarschijnlijk als dat Daphne Deckers een boek zou schrijven over de agrarische toepassingen van de rupsband in Litouwen. Praten over zwangerschapsverschijnselen vond ik wijvengezeik. Woorden als "voedingsbeha" en "zoogkompressen" kon ik alleen maar uitspreken als ik Adolf Hitler nadeed. Nu met oorlogsverklaring aan Beatrijs Smulders! Ik ben namelijk een reservevrouw. Als alle vrouwen op zijn, dan bel je mij. Mijn beste vrienden zijn mannen, ik haat winkelen en hou van praten over het ontstaan van het heelal, de nieuwe Volvo XC70 en de lippen van Angelina Jolie. En toch ben ik de aangewezen vrouw om jou door deze negen maanden heen te slepen. Want ik weet hoe het is. En mijn ervaring is dat je daar het meeste aan hebt. In Krijg nou tieten staan de verhalen van een vriendin die je zelfvertrouwen kan geven, alleen al vanwege dit simpele feit: een kind krijgen is geen kattepis. Maar als ik het kan, kan jij het zeker.
Claudia de Breij trok zich een jaar terug om te werken aan haar oudejaarsconference, een belangrijke mijlpaal in haar carrière. Ze kon echter niet vooraf onderzoeken, dus vulde ze opschrijfboekjes met knipsels en aantekeningen om grappen en verbanden te ontdekken. Haar nieuwsgierigheid leidde haar naar de vluchtelingencrisis, een urgent thema van deze tijd. In plaats van alleen te lezen, besloot ze de reis van een vluchteling naar Nederland in omgekeerde volgorde te maken. Dit bracht haar naar het azc in Utrecht, een gezinslocatie voor asielzoekers in Katwijk, de grens van Griekenland en Macedonië, en tentenkampen in Libanon. Deze ervaringen resulteerden niet alleen in een indrukwekkende conference, maar ook in ontroerende en soms grappige verhalen die haar blik op de wereld verbreedden. Ze ontdekte niet alleen andere mensen en landen, maar ook de schoonheid van het leven in Nederland. Claudia de Breij, geboren in 1975, heeft al zeven succesvolle theatervoorstellingen gemaakt, waaronder de met de Poelifinario bekroonde Hete vrede. Haar recente boek, Neem een geit, heeft meer dan 100.000 exemplaren verkocht en werd genomineerd voor de NS Publieksprijs. In 2016 ontving ze de Louis Davidsring uit handen van Herman van Veen.
