All' inizio del 1900, in un paese della provincia ungherese, una giovane e bella donna di nome Magda decide di sposare un avvocato che le promette una vita agiata, rinunciando al suo amore. La sua vita cambia completamente quando il marito si suicida dopo aver fallito nelle elezioni locali. Il suo secondo matrimonio si trasformerà rapidamente in un inferno. Margit Kaffka, una delle più importanti scrittrici della letteratura ungherese moderna, affronta con una profonda analisi psicologica le contraddizioni, le infelicità e i desideri delle donne che vivevano all'inizio del XX secolo.
Come un Roth o uno Schnitzler allo stato incandescente: così ci appare oggi, fin dalle prime pagine, questo superbo romanzo. Ma anche, si potrebbe aggiungere, come una sequenza di scene viste attraverso l’obiettivo di Max Ophüls. Quanto all’autore, Sándor Márai fu uno di quei grandi a cui accadde, per un certo tratto della loro vita, di essere famosi e che i cataclismi politici finirono poi per relegare ai margini. Questo libro riaffiora dunque dall’oblio – con il gesto imperioso di qualcosa che non si potrà più dimenticare. Dopo quarantun anni, due uomini, che da giovani sono stati inseparabili (una di quelle amicizie maschili non meno intense del rapporto fra due gemelli monozigoti), tornano a incontrarsi in un castello ai piedi dei Carpazi. Uno ha passato quei decenni in Estremo Oriente, l’altro non si è mosso dalla sua proprietà. Ma entrambi hanno vissuto in attesa di quel momento. Null’altro contava, per loro. Perché? Perché condividono un segreto che possiede una forza singolare: «una forza che brucia il tessuto della vita come una radiazione maligna, ma al tempo stesso dà calore alla vita e la mantiene in tensione». Tutto converge verso un «duello senza spade» – e ben più crudele. Tra loro, nell’ombra, il fantasma di una donna. E il lettore sente la tensione salire, riga dopo riga, fino all’insostenibile, mentre scorre una prosa incalzante, nitida, senza scampo. Le braci fu pubblicato per la prima volta nel 1942.
Het eerste deel van de roman voert de lezer door de kinderjaren en de jeugd van de hoofdpersoon, eerst in diens comfortabele oude huis, daarna op een kostschool in Boedapest. De liefdevolle bespiegelingen over een manier van leven die allang tot het verleden behoort, behoren tot het mooiste dat Márai ooit geschreven heeft. Het tweede deel volgt de held op zijn zwerftocht door het naoorlogse europa, eerst als een weinig gemotiveerde student, vervolgens als freelance journalist - van Leipzig naar Weimar, vandaar naar Frankfurt, Berlijn, Parijs, Florence en Londen, totdat hij in 1928 naar Boedapest terugkeert en zich daar vestigt om serieus te gaan schrijven. Het boek eindigt met een ontroerende hommage aan de vader van de hoofdpersoon.
De legendarische vrouwenverleider Giacomo Casanova brengt na zijn vlucht uit Venetië acht dagen door in Bolzano. Daar ontmoet hij de graaf van Parma en diens vrouw Francesca, twee mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn leven. Casanova en de graaf hebben elkaar ooit getroffen in een duel, dat onbeslist eindigde. Nu zetten zij het duel met woorden voort, maar het is de gracieuze Francesca, de gravin van Parma, die de afloop bepaalt. Zij alleen kan hem zwaarder treffen dan wie ook.
