Juan Sebastián Cárdenas Boeken

Mężczyzna wraca do domu (do Kolumbii), z wieloma niepowodzeniami na koncie. I tam „znajdzie bez szukania”, zgodnie z powiedzeniem picassiańskim. Tkanka pajęcza rzeczywistości złapie go, nie dając mu szansy na ucieczkę. To bardzo wyjątkowa powieść kryminalna, w której z powodzeniem zburzono wiele stereotypów gatunku. Część najlepszej narracji latynoamerykańskiej ostatnich dekad czerpała „z pożytkiem” od sycylijskiego autora, który w pewien sposób potrafił połączyć Borges'a (jedną ze swoich podstawowych inspiracji) z wielkimi moralistami francuskimi: Leonardem Sciascią. Od Rodrigo Rey Rosy po ostatniego Juana Cárdenasa, lekcja Sciasci staje się coraz bardziej istotna. Jak w tej precyzyjnej i mistrzowskiej powieści, w której polityka, religia i „przemysł” (trzy tematy sciasciane) są tak samo ważne jak seks czy natura (dwa tematy Cárdenasa, nie tak obecne u sycylijczyka). Stojąc przed jedną z głównych powieści latynoamerykańskich XXI wieku.

<b><i>Los papeles de Casa Velha</i>, del gran escritor brasileño Machado de Assis, publicada por entregas en 1885 y póstumamente en libro (1944), es una pequeña obra maestra de misterio y penetración psicológica. Traducida por primera vez al español por Juan Sebastián Cárdenas, inaugura nuestra Biblioteca Machado de Assis.</b> Un cura metido a historiador se introduce en Casa Velha, mansión de un difunto ex ministro. Sin embargo, muy pronto su investigación abandonará los legajos para centrarse en el amor prohibido entre el heredero de la familia y la angélica hija de los empleados. La anécdota no es tan importante como «el método» del autor: penetrar en la conciencia de los personajes y sondear su funcionamiento. «Muchas de las cosas que yo admiraba en Kafka o Dostoievski ya estaban en Machado de Assis», nos dice el profesor Basilio Losada, especialista en literatura portuguesa y traductor de José Saramago.