As the socialist revolution closes in, a once-wealthy Portuguese family is accused of economic sabotage and must escape across the border to Spain. But the patriarch lies dying, and his greedy son-in-law is scheming to secure the remains of the crumbling estate for himself. Only other family members keep getting in the way.
Op het sterfbed van haar moeder krijgt Laurentina Manso, een Mozambikaanse die in Lissabon woont, te horen dat ze geadopteerd is. Ze is de dochter van een in het kraambed overleden meisje en de Angolese zanger-muzikant Faustino Manso. Maar Laurentina is niet zijn enige kind: bij zijn dood liet Manso acht weduwen en achttien kinderen achter, verspreid over verschillende steden en landen in Afrika. Laurentina reist naar Afrika om een documentaire te maken over de vader die ze nooit heeft gekend, en gaat tegelijkertijd op zoek naar de vrouwen in haar vaders leven. Daar komt ze tot een ingrijpende ontdekking, die haar leven overhoop gooit.
In het eerste hoofdstuk van De dag waarop ik mijn vader doodde vertelt de hoofdpersoon hoe hij zijn vader doodt en zichzelf bij de politie aangeeft. Het debuut van de Braziliaan Mario Sabino is dan ook geen traditionele 'whodunnit', maar eerder een 'whydunnit'. In de volgende hoofdstukken blijkt stukje bij beetje wat de hoofdpersoon heeft bewogen om zijn misdaad te plegen. Uit gesprekken die de zoon voert worden we deelgenoot van zijn aangrijpende levensverhaal. Het relaas van de moordenaar houdt de lezer op het puntje van zijn stoel door subtiele veranderingen van vertelperspectief. De spanning wordt verhoogd doordat de hoofdpersoon zich regelmatig rechtstreeks tot de lezer wendt. ‘Geloof je alles wat ik je vertel?’, lijkt hij te vragen. Het boek krijgt een extra laag doordat het levensverhaal van de moordenaar wordt onderbroken door een door hem geschreven en nog ongepubliceerde roman. Daarin wordt het verhaal gekanteld. Het aangrijpende verhaal van de vadermoordenaar culmineert in een gruwelijke, onverwachte ontknoping. De dag waarop ik mijn vader doodde is een meeslepend en soms verontrustend boek. Sabino verdiept zich op meesterlijke wijze in de beweegredenen van een moordenaar. In deze intelligente zoektocht naar de zwarte kanten van de menselijke geest komen thema’s als religie, filosofie en seks aan bod.
Enkele leden van een Portugese plantersfamilie verhalen over hun ervaringen in Angola en Portugal.
Een man wordt getroffen door blindheid, die besmettelijk blijkt. Al snel ziet een groot deel van de bevolking van de stad niets meer. Alle slachtoffers worden door de autoriteiten in een ziekenhuis geïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af en wordt de scheidslijn tussen goed en kwaad pijnlijk actueel.
Ernestina é mais do que um romance autobiográfico ou um volume de memórias de família ficcionadas. É um retrato de Trás-os-Montes, dos anos 1930 aos anos 1950, um romance que transcende o relato regionalista e que transpôs fronteiras, transformando-se num fenómeno editorial na Holanda. Ernestina é também o nome da mãe do autor e da intrépida protagonista deste livro.
In december 1935 keert de dichter-arts Ricardo Reis, een van de heteroniemen van de grote Portugese dichter Fernando Pessoa, terug naar Lissabon omdat Pessoa enkele dagen eerder overleden is. Hij neemt zijn intrek in een hotel, waar hij verliefd wordt op het kamermeisje dat dezelfde naam draagt als de aanbeden vrouw uit zijn klassieke oden: Lydia. We volgen hem op zijn dooltochten door de stad, zijn worsteling met de poëzie en met de tijdgeest, die bepaald wordt door de dictatuur van Salazar, de Spaanse Burgeroorlog en Hitler-Duitsland. Het jaar van de dood van Ricardo Reis is een hommage aan Pessoa, maar tegelijkertijd een roman over een tijd waarin een waanzinnig geworden wereld haar eigen ondergang tegemoet raast.
Alternate cover edition here Era uma vez um rei que fez promessa de levantar convento em Mafra. Era uma vez a gente que construiu esse convento. Era uma vez um soldado maneta e uma mulher que tinha poderes. Era uma vez um padre que queria voar e morreu doido. «Um romance histórico inovador. Personagem principal, o Convento de Mafra. O escritor aparta-se da descrição engessada, privilegiando a caracterização de uma época. Segue o estilo: "Era uma vez um rei que fez promessas de levantar um convento em Mafra... Era uma vez a gente que construiu esse convento... Era uma vez um soldado maneta e uma mulher que tinha poderes... Era uma vez um padre que queria voar e morreu doido". Tudo, "era uma vez...". Logo a começar por "D. João, quinto do nome na tabela real, irá esta noite ao quarto de sua mulher, D. Maria Ana Josefa, que chegou há mais de dois anos da Áustria para dar infantes à coroa portuguesa a até hoje ainda não emprenhou (...). Depois, a sobressair, essa espantosa personagem, Blimunda, ao encontro de Baltasar. Milhares de léguas andou Blimundo, e o romance correu mundo, na escrita e na ópera (numa adaptação do compositor italiano Azio Corghi). Para a nossa memória ficam essas duas personagens inesquecíveis, um Sete Sóis e o outro Sete Luas, a passearem o seu amor pelo Portugal violento e inquisitorial dos tristes tempos do rei D. João V.» (Diário de Notícias, 9 de Outubro de 1998)
Dagboek over het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd en over de verschillen tussen Nederland en Portugal.
Autobiografisch getinte roman, waarin de auteur terugkeert naar de Portugese streek waar zijn vader de drugssmokkel bestreed.
Familiekroniek over het leven in de stad en op het platteland in de Braziliaanse deelstaat Bahia in de 19e eeuw.
