Heinrich Böll Boeken

Verhalen over de alledaagse ellende van de gewone soldaat in de tweede wereldoorlog, geschreven tussen 1946 en 1952.

Drie generaties van een architectenfamilie zijn verbonden met een abdij, door de Tweede Wereldoorlog heen.

Vrouwen voor rivierlandschap is de laatste roman van Heinrich Böll, die hij vlak voor zijn dood voltooide. Het rivierlandschap uit de titel is het gedeelte van de Rijnoever tussen Bonn en Bad Godesberg, waar de belangrijkste Duitse politici hun landhuizen bewonen. De vrouwen zijn echtgenotes, vriendinnen en huishoudsters van deze politici, die normaal alleen op de achtergrond hun decoratieve functies vervullen, maar in deze roman van dialogen en monologen volop aan het woord komen. Zij weten in wat voor wereld van machtsmisbruik, eigenbelang en misleiding zij leven, maar nooit zullen zij met die wetenschap schade kunnen toebrengen aan degenen die de werkelijke macht hebben: ze kunnen niets bewijzen en komen in luxueuze inrichtingen terecht als ze toch hun mond opendoen, of ze zwijgen uit zichzelf, soms voor altijd. Vrouwen voor rivierlandschap is geen sleutelroman over de Westduitse politiek, op geen enkele manier zijn Bölls personages te herleiden tot bekende politici. Alleen de plaats is met name genoemd, maar die is 'onschuldig', zoals Böll zelf zegt, en kan dus voor elke andere plaats staan. Wat hem in deze wereld van intriges en verborgen verledens interesseert, is niet de dagdagelijkse politieke gang van zaken, maar het netwerk van menselijke relaties en geschiedenissen dat zich daarachter bevindt. Met humor en een vleugje bitterheid geeft Heinrich Böll in deze roman zijn visie op het falen van de politiek.

'Verzamelde verhalen 1947-1956' van Heinrich Boll bevat het korte proza van deze auteur uit de genoemde periode. Hierin zijn ook de niet eerder vertaalde verhalen opgenomen - in de Nederlandse vertaling van Pim Lukkenaer. De andere vertalers van Boll - H.L. Mulder, J. Bernard, J.W.F. Klein-von Baumhauer en W. Wielek-Berg - zijn hier met hun eerder verschenen vertalingen vertegenwoordigd. Het herlezen van Boll blijft een boeiende ervaring. De verhalen van kort na de oorlog dragen duidelijk de sporen van die periode, maar wel is de auteur er al volledig in aanwezig. Het blijft verwonderlijk hoe iemand in dergelijke omstandigheden zo zijn menszijn heeft weten te bewaren. Tegelijkertijd gaat het hierbij om verhalen die zich door de jaren heen hebben weten te handhaven. De eenvoud en directheid van dit proza zullen daartoe zeker hebben bijgedragen.

Enkele jaren na de oorlog ontmoet Wenk een van zijn vroegere superieuren, Schnecker genaamd, op een terrasje. Door die ontmoeting gaan Wenks gedachten terug naar het Oostfront, waar de compagniescommandant van Schnecker en Wenk om het leven is gekomen. Wenk ontdekt dat de buurman van Schnecker een broer van compagniescommandant Schelling is. De broer denkt nog steeds dat de commandant 'vermist' is, maar Wenk neemt zich voor hem duidelijk te maken dat de commandant door Schnecker vermoord is.

Through the eyes of a despairing artist, Hans Schnier, who recreates in his pantomimes incidents in people's lives with honesty and compassion, Boll draws a revealing portrait of German society under Hitler and in the postwar years.

Verhalen van binnen- en buitenlandse schrijvers over Ierland.

Fritz Tolm und seine Frau Käthe spielen zwar eine repräsentative Rolle in der etablierten Gesellschaft, aber ihre Sympathien sind oft auf seiten ihrer Kinder und deren Freunden. So gibt die Familie Tolm dem gewaltig aufgeblähten Polizeiapparat die schwierigsten Problem auf, je nachdem, ob die einzelnen Personen eher zu den Verdächtigten oder den Gefährdeten oder auch zu beiden Kategorien gehören. Das steigert sich zwanghaft, als die Anzeichen sich häufen, daß ein neuer Anschlag droht. Fritz Tolm aber gelangt dadurch zu einer neuen Klarheit.