Adrienne Rich Boeken

The experience is her own—as a woman, a poet, a feminist, and a mother—but it is an experience determined by the institution, imposed on all women everywhere. She draws on personal materials, history, research, and literature to create a document of universal importance.

“Certain lines had become like incantations to me, words I’d chanted to myself through sorrow and confusion” —Cheryl Strayed, Wild “The Dream of a Common Language explores the contours of a woman’s heart and mind in language for everybody—language whose plainness, laughter, questions and nobility everyone can respond to. . . . No one is writing better or more needed verse than this.”—Boston Evening Globe

At issue are the politics of language; the uses of scholarship; and the topics of racism, history, and motherhood among others called forth by Rich as "part of the effort to define a female consciousness which is political, aesthetic, and erotic, and which refuses to be included or contained in the culture of passivity."

Dazzling in its range, exhilarating in its immediacy and grace, a collection that gathers together, from every region of the country and from the past forty years, the poems that continue to shape our imaginations.From Robert Lowell and Elizabeth Bishop, John Ashbery and Adrienne Rich, to Robert Haas and Louise Glück, this anthology takes the full measure of our poetry's daring energies and its tender understandings.Other poets Sylvia PlathJames MerrillAmy clampittJorie GrahamW. S. MerwinCharles SimicAllen GinsbergFrank O'HaraAnne SextonRobert CreeleySharon OldsMary OliverRobert PinskyMark StrandDenise LevertovRichard WilburMay SwensonMichael PalmerMark DotyYusef Komunyakaa

About women and rape.

Adrienne Rich należy do grona najchętniej czytanych i najważniejszych poetek drugiej połowy XX wieku. W swojej twórczości często skupionej na tematach niesprawiedliwości społecznej i ekonomicznej poszukiwała języka, który by sprawił, że rzeczywistość będzie bardziej rzeczywista: ciche stanie się głośne; ulotne trwałe; wcześniej niedostrzegane istotne. Wiersze Rich iskrzą od zaangażowania i niezgody, żywią się codziennością: domową krzątaniną, pięknem linii brzegowej, kwaśnymi powidłami. Ogłoszone w 1973 roku Zejście do wraku, często uznawane za najdonioślejsze osiągnięcie literackie Rich, jest poetycką ekspedycją do wnętrza konstruktów społecznych, butwiejących głęboko pod powierzchnią historii i polityki, ekonomii i kultury. Jak pisała Margaret Atwood, zbiór wierszy amerykańskiej poetki jest jedną z tych rzadkich książek, które zmuszają do rozstrzygnięcia nie tylko, co się o niej myśli, ale też co myśli się o sobie. To książka, która podejmuje ryzyko i zmusza czytelników do tego samego.

Wiersze o miłości, której nikt sobie nie wyobrażał, autorki niezwykle dojrzałej, świadomej samej siebie i otaczającego ją świata. Potencjalnie wywrotowy charakter tej poezji tkwi w jej pierwiastku homoerotycznym, ale poetycka wyobraźnia Rich pozwala jej na tworzenie obrazów subtelnych i uniwersalnych. Brak tu nadmiernego ekshibicjonizmu, a najważniejszą cechą tych utworów wydaje się zrozumienie tego, że w drugim człowieku, można odnaleźć siebie. Książka ta, pod wieloma względami prekursorska i bez wątpienia klasyczna, po raz pierwszy w całości ukazuje się w Polsce.