Douwe Draaisma Boeken

Bundeling van een serie interviews die eerder verschenen in weekblad HP/De Tijd. De auteur (1952) begon in 2007 met een serie interviews waarin bekende Nederlanders hun jeugdherinneringen vertellen. Dit leverde behalve een persoonlijk portret van de geinterviewde ook een kleine geschiedenis van Nederland in de twintigste eeuw op. Met onder meer herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog, de bevrijding, de wederopbouwperiode en de jaren vijftig en zestig.

Geschiedenis van dertien neurologische aandoeningen die zijn genoemd naar hun ontdekkers.

In ons autobiografische geheugen registreren we onze persoonlijke ervaringen. Het dient als een bron voor onze vroegste herinneringen, het huis van onze kindertijd en recent gelezen boeken. Dit geheugen ontwikkelt zich met ons mee en is onze meest intieme metgezel, maar roept ook vragen op. Waarom negeert het soms onze verzoeken, verliest het wat we willen bewaren, of brengt het terug wat we juist wilden vergeten? Waarom vergeten we bijna alles van voor ons derde of vierde levensjaar? Wat maakt dat geuren zulke krachtige herinneringen oproepen? Waarom onthouden we kwetsuren zo goed? Waarom lijkt de tijd sneller te verstrijken naarmate we ouder worden? Dit zijn slechts enkele van de alledaagse vragen. Psychologisch onderzoek naar autobiografisch geheugen probeert ook te verklaren waarom we ons precies herinneren waar we waren toen prinses Diana overleed, hoe déjà vu's ontstaan, en waarom onze herinneringen altijd vooruitgaan. Hoe kunnen schakers blind tientallen partijen tegelijk spelen? Waarom zien stervenden soms hun leven 'als een film' voorbijflitsen? De antwoorden komen uit de psychologie en zijn geworteld in de nieuwsgierigheid naar het geheugen dat ons verleden en onze identiteit vormt.

Waarom hebben we zo'n slecht geheugen voor dromen? Bestaat verdringen? Wat gebeurt er met gedeelde herinneringen als degene waarmee je die herinneringen deelde er niet meer is? De moeilijkste vragen over geheugen gaan niet over herinneren, maar over vergeten. Waarom is er geen vergeettechniek? Waarom wissen portretten onze herinneringen aan gezichten? Wat gaat er mis in de hersenen van iemand die geen gezichten kan onthouden? In het denken over vergeten wordt zichtbaar wat we hopen of vrezen van onze herinneringen. De 'eerste herinnering' markeert niet alleen het begin van ons geheugen, maar benadrukt ook de vergeten jaren ervoor. Ons goede geheugen voor 'eerste keren' herinnert ons aan de talloze momenten die we zijn vergeten. Zelfs mensen met een goed geheugen voor gezichten hebben vaak een beperkt geheugen voor de geschiedenis van die gezichten. Wie kan zich zonder foto's herinneren hoe dierbaren er tien jaar geleden uitzagen? De auteur verkent theorieën over het late op gang komen van het geheugen, de oorzaken van het vergeten van dromen en 'onbewust plagiaat'. Hij introduceert Henry M., die door een geheugendefect in een 'nu' van een halve minuut leefde, en soldaat S., die zijn eigen gezicht niet kon onthouden. Het boek behandelt trauma, verdringing, en hoe herinneringen veranderen naarmate we ouder worden.

Sommige delen van ons brein blijven actief terwijl we slapen en creëren vreemde verhalen. Je kunt dromen over examens waarvoor je al geslaagd bent, of over het missen van treinen. Dromen kunnen ook ontmoetingen met overleden mensen bevatten of situaties waarin je naakt tussen collega's staat. De meeste dromen vervagen bij het ontwaken, maar ze laten vragen achter. Waarom aanvaard je bizarre situaties in je dromen als normaal? Hoe ontstaat de sensatie van vliegen? Bestaan er voorspellende of erotische dromen? Dromen we in zwart-wit of kleur? Hoe zien blinden dromen? En de meest intrigerende vraag: hebben dromen betekenis? Wat onthullen ze over de dromer? De afgelopen vijftig jaar hebben psychologie en neurologie veel inzicht gegeven in ons nachtleven. De auteur verkent de wereld van dromen, van zweefdromers tot blinde en lucide dromers, en onderscheidt feiten over verschillende soorten dromen van ficties. Hij onderzoekt het autobiografische droomleven met wetenschappelijke precisie, maar blijft ook oog houden voor de narratieve kracht van dromen. Wat we over dromen willen begrijpen, wordt nu helder uiteengezet.

Jeugdherinneringen van de auteur die opgroeide in een Haagse wijk.

You cannot call to mind the name of a man you have known for 30 years. You walk into a room and forget what you came for. These are common experiences, and as we grow older we tend to worry about these lapses. Is our memory failing? Is it dementia? This book focuses on memory in later life.

In this captivating book, Douwe Draaisma examines autobiographical memory and remarkable phenomena.

So war das nicht! Wie unsere Erinnerung uns belügt. »Was in deiner Jugend geschah, ist häufig das Ergebnis dessen, wie dein späteres Leben verlaufen ist.« Sie glauben, die Vergangenheit sei die Summe Ihrer Erinnerungen? – Weit gefehlt! In Halbe Wahrheiten. Vom seltsamen Eigenleben unserer Erinnerung spürt Douwe Draaisma den Tricks und Fallen nach, mit denen wir uns selbst täuschen. Die meisten von uns meinen noch genau zu wissen, wo sie waren und was sie gerade taten, als sie von 9/11, vom Tod John F. Kennedys oder Lady Dianas erfuhren. Selten entsprechen diese »Blitzlichterinnerungen« an Schockmomente jedoch der Wahrheit. Sie haben sich erst mit der Zeit geformt. Erinnerungen werden durch spätere Ereignisse um- und überschrieben. Jemand, der erfährt, dass er ein Kuckuckskind ist, beginnt, seine Familie in völlig neuem Licht zu sehen. Dieselben Ereignisse der Vergangenheit erhalten plötzlich eine andere Bedeutung. Lange Vergessenes taucht wie aus dem Nichts auf und fügt sich zu einem neuen Bild. Draaisma zeigt, dass Erinnerungen höchstens Versionen der Vergangenheit bieten und folglich nur »halbe Wahrheiten« sein können. Mit Blick auf eine »Vergessenspille«, wie sie beispielsweise in der Traumatherapie erforscht wird, fragt er auch nach der Rolle der Erinnerung für unsere Identität. Angenommen, unsere Erinnerungen sind identitätsstiftend: Was geschieht, wenn sich diese Erinnerungen verändern oder sogar vergessen werden?

Metafory paměti jsou skutečně dějinami vyjádřenými v metaforách. Příběh vypráví o mnemotechnice starověku a o uctivém přístupu k nazpaměť naučeným textům ve středověkých klášterech, o pokusech s fosforescencí v době vědecké revoluce, o krajinách romantiky a fotografických a kinematografických postupech 19. století, o holografii a počítačové paměti dneška. Stále se měnící příměry daly paměti velice bohatou ikonografii. Metafory paměti ukazují, jak je naše představa a pochopení paměti ovlivněna změnami techniky.... celý text

Douwe Draaismas These ist in Zeiten von Gehirndoping und dem Bemühen um bessere Gedächtnisleistung so ungewöhnlich wie bestechend: Das Gedächtnis wird im Alter nicht schlechter, es wird anders: Bestimmte Funktionen des Gedächtnisses nehmen ab, andere aber funktionieren besser als zu je zuvor. 80- und 100-Jährige erinnern sich beispielsweise detailgenau an Ereignisse aus ihrer Kindheit, Jugend und ihrem frühen Erwachsenenalter. Dieser „Reminiszenzeffekt“ ist wissenschaftlich erforscht und belegt. Dass sich die individuelle Sicht auf Ereignetes mit der Zeit verändert, ist bekannt. Draaisma erklärt diese veränderte Sicht auf Vergangenes durch den Zugewinn an Erfahrung und die dadurch entstehende Fähigkeit zur Differenzierung.