Nootebooms werk is een diepgaande verkenning van het bestaan, waarin vaak thema's als geheugen, tijd en identiteit worden onderzocht. Zijn proza kenmerkt zich door een lyrische kwaliteit en filosofische diepgang, die de lezer uitnodigt om na te denken over de complexiteit van de menselijke ervaring. De auteur verweeft meesterlijk de realiteit met dromen en mythologie, waardoor uniek suggestieve literaire landschappen ontstaan. Zijn schrijven dient als een uitnodiging om de voortdurend veranderende aard van de werkelijkheid en onze plaats daarin te onderzoeken.
A man of independent means oddly suited to survival amid the chaos of modern life, Inni Wintrop is a committed dabbler, content to casually wander the streets of Amsterdam, follow the dips and rises of the stock exchange and commodities market, speculate in art and love, and write a newspaper horoscope column. But his inconsistencies are interrupted when he meets two men who are the epitome of order and regulation.
In deze bundel tracht Cees Nooteboom zijn herinnering aan het werk te zetten. Hoewel de schrijver met regelmaat zegt zich niet veel te kunnen herinneren, is deze bundel het bewijs van het tegendeel. Of in ieder geval het bewijs daarvan, dat de herinnering zoals die opgeschreven is (eerder gestileerde terugblikken dan memoires) misschien mooier is dan de werkelijke feiten. Nooteboom dwaalt rond in al zijn verhalen en genres, van reisverhalen tot essays en persoonlijke herinneringen. De verfijnde stijl van Nooteboom en zijn gave om hier heden en verleden te verbinden levert een boek op dat tot de beste bundels van de schrijver gerekend kan worden. Aan dit boek zijn toegevoegd een aantal ogenschijnlijk simpele, maar wonderwel passende tekeningen van Jan Vanriet.
In deze brieven van een groot auteur aan de zeegod Poseidon ontstaat een fascinerend weefwerk: een stervende walvis gaat een verband aan met het heelal, en de laatste grote tocht van Odysseus met Brigitte Bardot. Cees Nooteboom vertelt dit alles in zijn eigen magische taal. Is de onsterfelijke Poseidon eigenlijk wel geïnteresseerd in mensen? Volgt de heerser der zeeën ons doen en laten nog wel? Cees Nooteboom is daar nieuwsgierig naar: hij schrijft brieven aan de god met de drietand, aan wie hij elke herfst, als hij zijn zomereiland verlaat, toestemming vraagt het jaar erop terug te keren. In die brieven vertelt hij wat hem in het dagelijks leven treft, hoe hij denkt over goden en God, en geeft hij een nieuwe kijk op oude mythen. Zo vraagt hij zich bij een toevallige ontmoeting op het strand af of een kleine jongen de spiegel kan zijn waarin je eigen leeftijd verdwijnt. Het zal de planten in de mediterrane tuin van de schrijver een zorg zijn, zij leiden hun eigen leven: hibiscus en cactus zetten zich schrap als de radio de krachtige klanken uit Bayreuth door de lucht laat waaien. Cees Nooteboom beheerst virtuoos de kunst achter de kleine dingen de grote levensvragen te laten opflitsen. Zijn correspondentie met de zeegod is betoverend: ze zet speels en serieus, laconiek en poëtisch het vertelde in een helder en warm licht.
'Catalonië, Monasterio Santes Creus, voor de zoveelste keer heb ik mij van de geplande weg af laten dringen vanwege een naam, een woord. Ik was toch van plan naar het klooster van Veruela te rijden, waar ik ooit, ruim tien jaar geleden, deze omzwervingen ben begonnen? Naar Santiago wilde ik gaan, maar de wegen splitsten zich als touw, de jaren stapelden zich op, ik raakte steeds verder van mijn doel af, steeds verder verwikkeld in een Spanje dat veranderde en een landschap dat niet veranderde.' De omweg naar Santiago is de neerslag van alle omzwervingen van Cees Nooteboom in Spanje. Hij doorkruist herhaalde malen het hele land en verdiept zich uitgebreid in de geschiedenis, kunst en literatuur. 'De omweg naar Santiago' is daarmee een onmisbaar boek geworden voor iedereen die door Spanje reist, zich op de reis voorbereidt of nog eens wil nagenieten.
In navolging van een misprijzend bedoelde beschrijving van de 'luie Javaan' in een schoolboekje bestaat het leven van een man in Berlijn voor een groot deel uit vrije tijd, die hij wijdt aan het nadenken over de tijd.
Lissabon. Een ex-leraar klassieke talen wordt wakker in een kamer waarin hij niet is ingeslapen. Dit mysterie vormt het perspectiefrijke vertrekpunt van Het volgende verhaal. Op speels-diepzinnige wijze krijgt het reisthema waarlijk iets van metafysische allure. De ex-leraar, bijgenaamd Socrates, herinnert zich zijn vroegere verblijf in Lissabon, in aanwezigheid van een lerares biologie met wie hij een verhouding had. Achter haar doemt de schim op van Lisa d'India, de muze-gelijke leerling die zijn fascinatie voor de klassieke Oudheid belichaamt. De reis door de herinnering mondt in het tweede gedeelte uit in een -gedroomde? - reis op een naamloos schip. Tijdens de reis vertellen de zeven passagiers elkaar hun verhaal. Eeuwige thema's als leven en dood, tijd en onmetelijkheid worden in dit verhalensnoer aaneengeregen.
De koning van Suriname bevat een selectie van de vroege reisverhalen van Cees Nooteboom. Ze zijn geschreven in de jaren vijftig toen hij aanmonsterde op een vrachtschip met als bestemming Zuid-Amerika, waarvandaan hij stukken schreef voor Elseviers weekblad. In deze unieke verhalenbundel beschrijft Cees Nooteboom onder andere de stierengevechten in Spanje, het eiland Trinidad, zijn boottocht door het Surinaamse oerwoud, het nachtleven van Lissabon en de vervreemdende werking van de woestijn.
Ondanks hun verschillen hebben Nederlanders en Belgen een ding gemeen: ze zijn uiterst reislustig! Geen afstand is ze te groot, geen grens houdt ze tegen. Reizen zit ze in het bloed en ze doen het van oudsher, liefst naar oorden die doorgaans als ondoordringbaar worden beschouwd. Reis om de wereld in 1000 bladzijden bevat meer dan 100 reisverhalen van schrijvers, journalisten en professionele reizigers.Eerder verschenen in vier afzonderlijke reisbundels: Adieu adieu sweet Bahnhof, en Gewoon omdat ik ging, en Rusteloze reizen, en Verre verlangens
A choice from the articles Nooteboom wrote for the dutch newspaper 'De Volkskrant' between 1961 and 1968. An introduction and was written by Arjan Peters who also made the choice.
