Pauline Harmange Boeken

Vrouwen die zich kritisch uitlaten over mannen karakteriseren als mannen hater: het is nog altijd een wijdverspreide tactiek om vrouwen monddood te maken. Pauline Harmange is de misogynie en on­gelijkheid in de wereld zat en verheft scheldwoord tot geuzen naam: ja, ze is een mannenhater. Want vrouwen hebben goede redenen om mannen te verwerpen en te verafschuwen. Haar systeemkritiek gaat een stap verder: wat als woede jegens man­nen in feite een vreugdevolle, emancipatoire weg is naar een recht­vaardiger wereld? Wat als het verwerpen van mannen nieuwe ruimte biedt voor vrouwelijke relaties die wel wederkerig en gelijkwaardig zijn? Dit bruisende pleidooi is onbeschroomd, controversieel en pole­misch: een breekijzer in een maatschappelijk debat dat gevoerd móét worden.

From the author of I Hate Men, a personal and political reflection on abortion rights. Discussion about abortion and associated rights are often limited to either 'anti-abortion' or 'pro-choice', the latter of which focuses on the importance of having the right to choose, rather than on what that right means for real people. In this timely essay, Pauline Harmange provides an intimate, detailed account of her abortion. Reminiscent of Annie Ernaux's The Happening, Abortionis nuanced, complex, honest, and precise. Harmange gives voice to the emotions, reflections, and contradictions that someone could experience when they choose to terminate a pregnancy. At a time in which women's reproductive rights are being called into question around the world, Abortionis a clarion call, a powerful personal testimony, and a resolutely political vision: to restore power to our experiences, all our experiences, by sharing them, and to transform society for the better.

Feministyczna książka, której próbowano zakazać we Francji Kobiety, zwłaszcza feministki i lesbijki, od dawna są oskarżane o nienawiść do mężczyzn. Nasz instynkt każe nam za wszelką cenę temu zaprzeczyć (w końcu za przyznanie się do jakiejkolwiek nienawiści kobiety palono na stosie). Ale co jeśli brak zaufania do mężczyzn, nielubienie mężczyzn – i tak, może nawet nienawiść do mężczyzn – jest w rzeczywistości użyteczną reakcją na seksizm? Co jeśli taka odpowiedź oferuje drogę wyjścia z opresji, środek oporu? A jeśli nawet wskazuje drogę do radości, solidarności i braterstwa? W tym błyskotliwym eseju, równie złośliwym i prowokacyjnym, co starannym i poważnym, Pauline Harmange analizuje współczesne postawy wobec feminizmu i wzywa kobiety do odnalezienia większej miłości do siebie nawzajem – i do samych siebie.

Die französische Skandalautorin schreibt einen Roman über die Liebe, zu den Männern, zu sich selbst. In Anaïs’ Leben läuft nichts rund. Ihr Freund hat sie verlassen, den Job hat sie verloren. Eigentlich hält Anaïs nichts mehr auf dieser Welt. Sie reist nach Limoges, angeblich ein guter Ort zum Sterben, und findet dort Unterkunft bei einer älteren Italienerin: Tiziana Conti bietet ihr an, in ihrem Palazzo zu wohnen, wenn sie dafür für sie kocht. Anaïs stimmt zu. Sie lernt Tizianas Freundinnen kennen und wird Teil einer großen Familie. Kann es sein, dass das Leben Schöneres für sie bereithält als bisher angenommen? Sie beginnt, sich selbst zu mögen. Nur als der Sohn von Tizianas bester Freundin auf den Plan tritt, ist Anaïs nicht begeistert. Aber der lässt sich davon nicht abschrecken.