Lucia Sforza Volgorde van de boeken (chronologisch)

Aan het begin van de Italiaanse letterkunde staat, hoog uittorenend boven alles eromheen, de triade Dante, Petrarca en Boccaccio: drie schrijvers die in hun werk zowel gebruik maken van het geleerde Latijn als van het nog jonge 'volgare'. Poëtisch gezien winnen hun scheppingen-in-het-Italiaans het verre van hun Latijnse geschriften: zoals Dante in de Divina Commedia en Petrarca in de Canzoniere, zo bereikt Giovanni Boccaccio (1313-1375) zijn artistieke hoogtepunt in de Decameron. Boccaccio schrijft het werk - een verzameling van honderd verhalen die in tien dagen door tien jongelui worden verteld - te Florence in de jaren na de grote pestepidemie van 1348, een periode waarin hij zich heeft losgemaakt van de mondaine lichtzinnigheid van zijn jeugd, terwijl hij zich nog niet heeft overgegeven aan de ernst en inkeer van zijn latere jaren. Frans van Dooren heeft uit de Decameron, die de 'Umana Commedia' is genoemd, twintig bekendste verhalen geselecteerd, waarin de uiteenlopende aspecten van het mens-zijn ('umana') en de positief-dramatische vormgeving ('commedia') tot hun recht komen. Levensechte dialogen, realistische beschrijvingen van achtergronden en gebeurtenissen, een goede dosering van emotionaliteit en rationaliteit, en een soepel en plastisch taalgebruik hebben Boccaccio's novellen door de eeuwen heen uiterst fris en leesbaar gehouden.

El Lazarillo de Tormes es una novela anónima del siglo XVI que narra la vida de Lázaro de Tormes desde su infancia hasta la edad adulta. Es una novela de autoformación pero también es una descripción irónica, cómica y dura a la vez de la sociedad de la Espańa del siglo XVI. Con este libro se crea un género literario en Espańa la novela picaresca.…

La Regenta is the great novel of 19th-century Spanish literature. The passions, hatreds, jealousy, and obsessions awakened by Ana Ozores in Vetusta—a fictional representation of Oviedo—serve as a basis for "Clarín" to deliver an unflinching examination of the late 19th-century Spanish bourgeoisie. In Vetusta, the provincial capital, Ana Ozores marries the former Regent of the city's Audiencia, Víctor Quintanar, a kind but eccentric man much older than she. Feeling emotionally abandoned, Ana begins to attract the attention of the provincial seducer Álvaro Mesía. To complicate matters, the canon magistral D. Fermín de Pas, Ana's confessor, also falls in love with her, becoming an unacknowledged rival to Mesía. A rich tapestry of secondary characters, portrayed with merciless irony by Clarín, completes the human landscape of the novel.