Aaron Asher Volgorde van de boeken (chronologisch)

This highly original book imitates the protagonist, Agnès, of Kundera's novel Immortality. Like all readers of fiction, when Agnès steps out of the car, she steps out of the world of planned routes, responsibilities, and social self, and gives herself up to the discovery of a new landscape, an experience that will transform her. François Ricard's beautiful essay enters into the writings of Milan Kundera in much the same way. The landscape he explores in Agnès's Final Afternoon includes a chain of ten novels, composed between 1959 and 1999; he takes us through the themes and characters of the novels, their structural composition, and innovations of form and content that stretch the boundaries of the novel to breaking point.François Ricard is a Professor of French Literature at McGill University. He has been writing about the work of Milan Kundera for fifteen years.

The author initially intended to call this novel, The Lyrical Age . The lyrical age, according to Kundera, is youth, and this novel, above all, is an epic of adolescence; an ironic epic that tenderly erodes sacrosanct values: childhood, motherhood, revolution, and even poetry. Jaromil is in fact a poet. His mother made hima poet and accompanies him (figuratively) to his love bed and (literally) to his deathbed. A ridiculous and touching character, horrifying and totally innocent ("innocence with its bloody smile"!), Jaromil is at the same time a true poet. He's no creep, he's Rimbaud. Rimbaud entrapped by the communist revolution, entrapped in a somber farce.

Tamina is mooi, drieendertig jaar oud, en ze komt uit Praag. Ze woont in een Westeuropees provincieplaatsje, waar ze werkt als serveerster. Tamina kan goed luisteren, maar luistert ze wel echt? De klanten die ze koffie en calvados brengt, spreken zich uit - maar zij vecht wanhopig tegen de herinnering aan haar gestorven man. Ze tracht het dagboek op te sporen dat ze in Praag heeft achtergelaten - in de hoop daardoor weer zicht te krijgen op haar man, hun huwelijksleven en haar verleden. Uiteindelijk brengt haar reis haar op een eiland waar kinderen de macht hebben. Daar zal ze haar eeuwige vrijheid tegemoet zwemmen. Milan Kundera beschrijft hoe alles wordt aangetast door het 'waas' van het vergeten: hoe weinig blijft er over van degenen die we hebben liefgehad. Tevens toont hij de tragiek van de Oosteuropese emigranten (van wie Kundera er één is). En ten slotte tekent hij de tragedie van Tsjechoslowakije, waar in 1968 de Praagse lente in de knop werd gesmoord en waar leger en partij hun best deden het volk zijn verleden te doen vergeten. Tegen een dergelijk optreden is weinig te ondernemen - behalve uitbarsten in lachen, zoals Kundera doet.