Das Buch erzählt die leidenschaftliche und komplexe Beziehung zwischen Gabriele Münter und Wassily Kandinsky zu Beginn des 20. Jahrhunderts. Es beleuchtet ihre künstlerische Zusammenarbeit und den Einfluss, den sie auf die moderne Malerei und die Künstlerbewegung Der Blaue Reiter hatten, sowie die Herausforderungen, die ihre Verbindung mit sich brachte.
Heike Gronemeier Volgorde van de boeken (chronologisch)
'Vanaf nu neem ik mijn leven in eigen hand'. Ze dacht dat haar bevrijding het begin zou zijn van een heel nieuw leven vol energie en mogelijkheden. Maar in plaats daarvan werd ze herhaaldelijk gedwongen om toch weer in haar donkere verleden te duiken. Voor het eerst vertelt Natascha Kampusch hoe moeilijk het was haar eigen rol in het leven weer te vinden - en waarom ze haar vertrouwen in de goedheid van de mens nooit heeft verloren. Op 23 augustus 2006 eindigde een van de meest spectaculaire ontvoeringen uit de recente geschiedenis: Natascha Kampusch ontsnapte uit de kelder waar ze meer dan acht jaar werd vastgehouden. Hierover schreef ze het veelgeprezen boek De diefstal van mijn jeugd. Tien jaar nadat ze wist te ontkomen geeft ze een inkijk in haar leven na de ontsnapping. Ze vertelt over haar ervaringen, zowel bitter als mooi, haar dromen en nachtmerries, over het dagelijks leven, haar werk voor diverse projecten en haar inzet voor getraumatiseerde jongeren die net als zij het slachtoffer van misbruik zijn geweest. Dit alles in de hoop daarmee haar eigen trauma te overwinnen. Tien jaar vrijheid is een indrukwekkend boek van een moedige vrouw die altijd de kracht heeft weten te vinden om het leven in eigen hand te nemen.
This powerful true story follows Natascha Kampusch, who, held hostage in a 50-square-foot dungeon for eight years, where she was treated as a slave and forced to work for her sadistic captor, never forgot who she was--and never gave up hope of returning to the world. Original.
Wanneer Natascha Kampusch 2 maart 1998 op weg naar school door een onbekende man een wit bestelbusje in wordt getrokken, denkt ze dat haar laatste uur heeft geslagen. Even later ligt het meisje van tien in een deken gewikkeld op een koude keldervloer in een eengezinswoning. Om haar heen is het aardedonker, de lucht is bedompt en benauwd. In deze gevangenis van amper vijf vierkante meter zal Natascha de komende achtenhalf jaar doorbrengen. Wolfgang Priklopil is de enige met wie ze contact heeft. Ze wordt door hem mishandeld, vernederd en onderdrukt. Pas in de zomer van 2006 slaagt ze erin te vluchten, iets wat ze al vanaf de allereerste dag van plan was. Pas nu voelt Natascha zich sterk genoeg om haar verhaal te vertellen. In openhartige en pijnlijk eerlijke bewoordingen vertelt ze over haar moeilijke jeugd, de gevangenschap en de lichamelijke en geestelijke mishandeling. Ook beschrijft ze hoe ze in deze uitzichtloze situatie leerde sterker te zijn dan haar ontvoerder. Dit is het relaas van een meisje dat vocht, een meisje dat iets onvoorstelbaars wist te overleven en nooit heeft willen opgeven.