Jacqueline van Maarsen Boeken

De jeugdherinneringen van de beste vriendin van Anne Frank Jacqueline van Maarsen groeide op in de roerige jaren dertig van de vorige eeuw. Haar vader was Nederlander, haar moeder Française. Hij was joods, zij katholiek, maar na verwoede pogingen lukte het hem in 1938 zijn vrouw ingeschreven te krijgen bij de Joodse Gemeente, en vanaf dat moment golden ook de kinderen als joods. Niet veel later, in de oorlog, ondervond Jacqueline alle gevolgen van de discriminatie van de joden. Maar juist doordat ze naar het Joods Lyceum moest, ontmoette ze er Anne Frank, met wie ze snel de beste maatjes werd. Ze maakten samen huiswerk, roddelden er wat af, vooral natuurlijk over jongens. Anne deed er verslag van in haar dagboek, waar Jacqueline Jopie wordt genoemd (de latere beroemdheid van haar vriendin zou haar eigen leven totaal veranderen). Zelf ontsnapte ze aan deportatie: met doortastend optreden wist haar moeder in 1942, met een verwijzing naar haar katholieke achtergrond, de inschrijving bij de Joodse Gemeente ongedaan te maken en daarmee de registratie als jood bij de bezetter en nu gold ook Jacqueline plotseling weer als niet-joods. Een ontwikkeling ten goede, ditmaal, maar langzamerhand kreeg ze het gevoel dat ze overal tussenin zat, dat ze nergens bij hoorde. Een gevoel dat haar niet meer zou verlaten.

In this follow-up to her previous memoir, Anne Frank’s childhood friend, Jacqueline van Maarsen, focuses on the reception of Anne’s legacy by her contemporaries and the inevitable commercialization of that legacy of which she is boldly critical. Running throughout the narrative is a literary parallel with an inheritance question that dominated a significant portion of van Maarsen's life and that of her mother's—a courageous woman who confronted the Nazis in Amsterdam and saved her two daughters from the concentration camps by providing evidence of their non-Jewish status. This story documents how both the van Maarsen family inheritance and the inheritance left by Anne Frank became the subject of unwarranted and tragic exploitation by outsiders, often with those charged with guarding both legacies turning a blind eye to the truth. The narrative also provides a subtle commentary on memory and the effects of time. In interweaving personal memories of her own childhood and early adult life with personal memories of Anne Frank and the use and abuse of her legacy, van Maarsen demonstrates how time filters what individuals inherit from their past, sometimes creating parallel worlds in which the historical truth loses significance, pushed aside by dreams of personal status and financial gain.

In 1941, Jacqueline van Maarsen meets Anne Frank at a Jewish school, and they become inseparable friends, sharing homework and adventures. Jacqueline mistakenly believes Anne has fled to Switzerland, only to learn of her fate from Otto Frank after the war. She also shares her parents' wartime experiences and her own escape from deportation.

Die Autorin teilt die freudigen Momente und schmerzhaften Erinnerungen ihrer Freundschaft mit Anne Frank.