Ivo Andrić Boeken

"A great stone bridge built three centuries ago in the heart of the Balkans ... stands witness to the countless lives played out upon it" and to the sufferings of the people of Bosnia.--Cover.

Ivo Andric posses the rare gift in a historical novelist of creating a period-piece, full of local colour, and at the same time characters who might have been living today. His masterwork is imbued with the richness and complexity of a region that has brought much tragedy to our century and known so little peace. The writer uses his native Bosnia as a microcosm of human society, stressing its potential for national, cultural and religious misunderstanding and conflict, and identifying the barriers of all kinds that hinder communication between individuals. Written against the background of violence released in these mixed communities during the Second World War, the novel now has renewed and poignant relevance.

Sve priče u jednoj knjizi povodom 125. godišnjice rođenja. „Ponekad izgleda da čovečanstvo od prvog bleska svesti, kroz vekove priča samo sebi, u milion varijanata, stalno istu priču. A ta priča kao da želi, poput pričanja legendarne Šeherezade, da zavara krvnika, da odloži neminovnost tragičnog udesa koji nam preti, i produži iluziju života i trajanja.“ Ivo Andrić je od 1920. do kraja života, za više od pola veka, napisao više od sto priča koje se mogu uvrstiti u svaku antologiju svetske priče. Kao majstor kratke prozne forme, Andrić je, iako naizgled tradicionalan, zapravo savremeni klasik koji se čita s uzbuđenjem. Njegove priče, koje obuhvataju teme bosanskih Muslimana, Turaka, Jevreja, žena, gradova i neobičnih likova, prožete su ironičnim tonom i jedinstvenim stilom. Andrić uspeva da čitaoca iznenadi „nečim poznatim“. U govoru prilikom primanja Nobelove nagrade 1961. godine, Andrić je istakao da pripovedač možda priča sam sebi, ili da cilj pričanja osvetli tamne puteve života, nudeći dublje razumevanje onoga što često ne vidimo.

„Ja, u stvari, nikada nisam pisao knjige, nego rašivene i razbacane tekstove, koji su se s vremenom, s više ili manje logike, povezivali u knjige-romane ili zbirke pripovedaka.“Ivo AndrićPriče o osobenjacima i malim ljudima otkrivaju Andrićevo pripovedačko umeće da se kloni stereotipa i da svoje junake pronalazi u svetu drugačijem i različitom od onog koji ih okružuje. Od priče Popodne, u kojoj 22-godišnji pripovedač daje svoj prilog temama dosade i splina, te tipu junaka „mladi starac“, do pripovetke Jakov, drug iz detinjstva, o 80-godišnjem piscu velikih hronika i nebrojenih pripovedaka, nižu se priče o čudacima i mitomanima, egocentricima i manijacima, neurastenicima i hipohondrima, usamljencima, neženjama i samcima, umišljenim piscima i logorejičnim pripovedačima, lažovima i alkoholičarima, kvaziautoritetima i lažnim ljubavnicima, sitnim činovnicima i beznačajnim industrijalcima, malim Napoleonima i generalima posle bitaka...Andrić tako čitaocu, tom neumornom tragaocu za poznatim a novim, predstavlja junake samosvojnih ali prepoznatljivih karaktera, autentičnih a ipak znanih sudbina, istovremeno prožimajući njihove životne priče neskrivenom ironijom, latentim humorom i pritajenim saosećanjem.