Szczeliny istnienia

Meer over het boek

Ścierka, piasek, szczur, talerz, pąk, kiełbasa, wiśnia, kurz – te egzystencjalne konkretne elementy są podstawą rozważań Jolanty Brach-Czainy w jej eseju, który po raz pierwszy ukazał się w 1992 roku. Książka zyskała status kultowej, będąc uznawana za „biblię feminizmu”. Czytelnicy odbierają te teksty bardzo osobiście, ponieważ stawiają pytanie o to, jak rzeczywiście istniejemy. Filozofia codzienności Brach-Czainy wynika z refleksji nad tym, co bliskie i codzienne. „Podstawą naszego istnienia jest codzienność”, a jej drobiazgi, takie jak obcinanie paznokci czy zmywanie naczyń, mają wymiar egzystencjalny i metafizyczny. Autorka dostrzega sens zarówno w narodzinach, jak i w codziennych czynnościach, które mogą przemawiać, jeśli tylko pozwolimy sobie na ich analizę. Książka ukazuje, że codzienność to nie tylko nuda, lecz także arena walki sił istnienia. Brach-Czaina podkreśla, że to, co wypełnia nasz czas, skłania do refleksji. Ukryty sens można znaleźć nawet przy kuchennym zlewie. „Szczeliny istnienia” to jedna z najważniejszych polskich książek filozoficznych lat dziewięćdziesiątych, a jej wpływ pozostaje niezatarte.