Pamiętnik Sztuk Pięknych. Dwieście lat polskiej krytyki artystycznej

Meer over het boek

Początek polskiej krytyki artystycznej związany jest z organizacją pierwszych publicznych wystaw sztuki w latach 1819-1822 w Warszawie, Wilnie i Krakowie. Wcześniej opublikowano Lettre d’un étranger sur le Salon de 1787 przez Stanisława Kostkę Potockiego oraz wykłady Josepha Saundersa, pierwszego profesora „literatury sztuk pięknych” na Uniwersytecie Wileńskim. Pierwsza publiczna wystawa jednego obrazu miała miejsce w Wilnie na przełomie 1809 i 1810 roku. Organizowana przez Saundersa wystawa uniwersytecka w 1812 roku nie doszła do skutku z powodu inwazji armii francuskiej. Dopiero wystawy z lat 1819-1822 zainicjowały krytyczno-artystyczną refleksję, a nazwiska Ignacego Kochanowskiego i Michała Czarnowskiego otwierają historię polskiej krytyki artystycznej. W innych regionach Rzeczypospolitej geneza krytyki również wiąże się z pierwszymi wystawami sztuki. Powstanie Towarzystw Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz rozwój prasy w Warszawie i Lwowie przyczyniły się do rozwoju środowiska krytyków sztuki. Publikacja zawiera studia dotyczące różnorodnych problemów krytyki artystycznej, ze szczególnym naciskiem na pierwszą połowę XIX wieku i środowisko lwowskie przełomu XIX i XX wieku. Tom ma charakter chronologiczny, a jego autorami są członkowie Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata. Publikacja stanowi efekt działań, które zostały zakłócone przez pandemię.