Pisma ostatnie

Meer over het boek

W ostatnich latach życia profesor Henryk Markiewicz coraz częściej angażował się w polemiki, co było efektem jego uważniejszego śledzenia życia naukowego i rosnącego oporu wobec postmodernistycznych tendencji. Jego racjonalność i wyobrażenia o naukowości oraz profesjonalizmie były zagrożone przez nowe postawy badawcze, które wydawały się przekraczać aksjologiczne ramy jego intelektu. Markiewicz nie tylko spierał się o literaturoznawcze imponderabilia, ale także z pasją krytykował skutki interpretacyjnego leseferyzmu oraz brak profesjonalizmu, wskazując na konsekwencje lekceważenia warsztatu badawczego i językowego niechlujstwa. Utrzymywał, że istnieją granice interpretacyjnej dowolności i aktywnie zwalczał nadinterpretację oraz subiektywizm. Krytycznie odnosił się do idei, że historia literatury to jedynie fikcja, podkreślając, że nawet nieodtwarzając rzeczywistości, należy się z nią liczyć. W przeciwnym razie staje się to zabawą bez reguł, co czyni ją bezwartościową.