Baśń jak niedźwiedź Socjalizm i śmierć Tom 2

Meer over het boek

Najważniejsza gawęda dotycząca „duchowości” Piłsudskiego odnosi się do momentu jego narodzin. W pamiętnikach jego żony Aleksandry znajduje się fragment, w którym Piłsudski opowiada, że w mroźny grudniowy dzień, gdy się rodził, nad domem Piłsudskich w Zułowie przeleciał duch Napoleona Bonaparte. Powtarzał tę historię, twierdząc, że dzięki spojrzeniu ducha w chwili narodzin zyskał niezwykłe zdolności wojskowe. Istotniejsze jednak jest, kto podsunął mu tę gawędę i w jakim momencie jego życia. Józef Piłsudski był introwertycznym młodzieńcem, skłonnym do refleksji i łatwo ulegającym ekscytującym opowieściom. W jego młodości zjawiska metampsychiczne były powszechnie omawiane, szczególnie w kręgach socjalistycznych. Gawęda o Napoleonie ma ciekawy początek: duch Bonapartego, obudzony w mauzoleum w Paryżu, postanowił zobaczyć szlak, którym zmierzała jego armia ku Moskwie. Lecąc na Litwę, przelatuje nad dachami dworów i spogląda w oczy maleńkiego Ziuka, tchnąc w niego niezwykłe cechy. Choć taka historia mogłaby być jedynie anegdotą, w przypadku Piłsudskiego miała ona szczególne znaczenie, stając się częścią jego tożsamości.