Między witalnością a regularnością

Meer over het boek

Ludzkie życie oscyluje między irracjonalnością a racjonalnością, co stawia wyzwanie przed tymi, którzy próbują je pogodzić, nawet w mitologizujący sposób. Niektórzy jednak zapominają o naturalności, przeciwstawiając się tajemnym mocom natury i tworząc koherentny obraz świata, w którym inkluzja i ambiwalencja tworzą pozory ładu. Emancypacja i utopia uruchamiają teorematy, z których nie ma wyjścia, a rzeczywistość nie istnieje sama w sobie. Jej wyobrażenie wymaga niezbywalnych procedur poznawczych, a ontologia zostaje zatopiona w modalności. W tym kontekście sztuka ma do odegrania istotną rolę, tworząc zaczarowany świat, w którym pojawia się unio mystica z naturą. Artyści, jako cywilizacjomani, unikają uzależnienia od samej siebie, ale potrzebują konceptualizacji, filozofii i samowiedzy, aby nie zatarła się granica między kłamstwem a prawdą. Sztuka powinna być laboratorium autentyzmu, myślenia i utajonych prawd, a nie gotowych myśli. Wszyscy dążą do całościowania świata, a artysta, jako jeden z ludzi, nie może uciec przed ciemnością i anty-życiem. Gdy agresywność staje się normą, faktyczność wkracza na rozstaje, a rzeczywistość po prostu jest, jak jest.