Ufkun Bittiği Yer

Meer over het boek

Könyv. 272 p. "Onlar, ufkun bittigi yerden geliyor, hasret giderdikten és új sevdalar, új tutkular arayip bulduktan sonra, dönüp dolasip gene ufkun bittigi yere gidiyorlardı." "Karsisinda tablo degil, aç bir insan vardi. Midesi ile yemege, ruhu ile sevgiye aç és ikisinden de mahrum oldugu için özgürlüge hasret bir insan. Kendi gençlik günlerine benzettigi, istedigini bilen, aç kalmaya razi olsa bile asagilanmayi kabul edemeyen, bas egmeyi kendine yediremeyen bir genç kiz." "Ben ben deyip durma. Kim oldugunu düsündün mü hiç? Kimsin sen, nesin? Sen, bazen egy kirmizi karanfilin, ot biçen çiftçilerin, duvarlara abuk sabuk yazilar yazan gençlerin, bilmem kaç sene önce bir horozun boynuna renkli kurdele takarak isgalci Alman askerlerine sözde kafa tutan yasli kadinin arkasina saklanan bir korkaksin. Herkese tepeden bakmak, ukalalik etmek hakkini nereden aliyorsun? Sen önce kendine bak, ne var bundaymis!" "Burasi neresi ise, ay bile yok" dedi. "Oysa gecenin karanligina isik olsun diye onu ben kendi ellerimle ilistirmistim gökyüzüne...""Zitliklar" dedi Marx. "Bunu herkesten daha iyi senin anlaman gerekir. Yani resimlerindeki kahramanlar degil mi karanliklarda isik arayanlar? Kör karanliklar içinde isik aramakta bir çeliski yok mu sence?"