Rodaan Al Galidi Boeken

Semmier Kariem vlucht uit Irak. Zeven jaar van honger, verdwalen en angst later landt hij op elf februari om negen uur - of was het om elf uur op negen februari - op Schiphol. In de chaos van die eerste dagen in Nederland kan hij zich het precieze tijdstip niet meer herinneren. Hij vraagt asiel aan. Wat hij niet weet is dat hiermee het langste wachten van zijn leven begint, in het asielzoekerscentrum, een wachtkamer die hij deelt met vijfhonderd anderen. Intussen bestudeert Semmier het land waar hij misschien ooit deel van uit mag maken, maar ook al verblijft hij er nu, hij blijft een buitenstaander. 'Nederland had mij drie dingen geleerd: niet meer respect hebben voor Europa dan voorzichtigheid. Een nette leugen is beter dan de rommelige waarheid. En ik kende nu het verschil tussen een omafiets en een vrouwenfiets.'

Semmier moet vluchten uit Irak en komt naar Nederland. Hij woont op veel plekken in Nederland. Maar altijd tijdelijk. En altijd samen met andere vluchtelingen. In dit verhaal vertelt hij over zichzelf, en al die andere vluchtelingen. Hij vertelt dat niemand mag werken, of naar school gaan, totdat ze een status krijgen.Een verhaal vol humor, Semmier kijkt op een grappige manier naar de mensen om hem heen. Naar de Nederlanders, en naar de andere vluchtelingen.Ik leer nog een taal: het ‘Asielzoekers’. Dat is een mix van Nederlands, Engels, Russisch, Arabisch, Roemeens, Koerdisch, Somalisch, enzovoort. Een voorbeeld: een asielzoeker wil zeggen dat er een oude man op het gras zit. Hij zegt dan: ‘Gras met een man zitten op het grijze haar.’ Of: ‘Oud gras zag een man zitten.’ Soms klinkt het Asielzoekers wel als een gedicht.

Janine ve svých sedmnácti letech podivně otěhotní. Tak trochu zvláštní nehoda, neboť otcem je brčko. Narodí se jí syn Geert postižený Aspergerovým syndromem. Geniální autista.