Nagość życia Opowieści z bagien Rwandy

Meer over het boek

Wiosną 1994 roku, podczas rzezi Tutsich w Rwandzie, Jean Hatzfeld był w Sarajewie, relacjonując mistrzostwa świata w piłce nożnej. Z hotelu w San Francisco dowiaduje się o ludobójstwie i wkrótce zostaje wysłany do Rwandy, by opisać ucieczkę Hutu. Po powrocie do Paryża zastanawia się nad brakiem uwagi mediów dla ocalałych. W 1997 roku wraca do Rwandy, aby wysłuchać świadectw tych, którzy przeżyli. Książka zawiera opowieści trzynastu Tutsich, którzy przez tygodnie ukrywali się w bagnach, walcząc o przetrwanie. Ich relacje, pełne metafor, ukazują brutalność, której doświadczyli, ale także ich niezwykłą zdolność do życia mimo straty bliskich i domów. Mówią o bezsilności wobec zbrodni sąsiadów, ale też o braku nienawiści i chęci powrotu do normalności. Hatzfeld maluje portrety ocalałych, takich jak nauczyciel Innocent czy szwaczka Jeannette, i stara się zrozumieć, jak można żyć obok morderców. Jego relacje są głębokim zapisem ludzkiego cierpienia, a także próbą zrozumienia traumy, z jaką muszą się zmagać. Hatzfeld staje się częścią ich świata, by lepiej opisać ich historie.